از این همه راه ، از فاصله ی این همه فرسنگی که میان ِ من و تو است ، 
در این ساعاتی که می دانم خوابی ، 
و من برای گفتن از این پریشانی ِ جنون آمیزی که یافته ام جز کاغذ و خودکار راهی و چاره ای ندارم ، 
چگونه می توانم از تبی که اندامم را به آتش کشیده است سخن بگویم ؟؟؟
اگر می بودی ،
چشم هایم ، 
نگاه هایم ،
چهره ام ،
دست ها و انگشت های مرتعشم ،
طنین ِ صدایم ،
فریاد ِ کوبه های دیوانه ی قلبم ،
نشستنم ،
ایستادنم ، 
راه رفتنم ،
بی قراری هایم ،
همه ، همه می توانست زبانم را در حرف زدن ِ با تو کمک کنند .
اما حالا !!!
از این همه جز شکل ِ کلمات و حروف ِ الفبا را که همیشه و برای هر کسی و در هر حالی و در گفتن از هر دردی ،
رنجی ، آتشی ، پریشانی یی ،
یکسان و یک شکل اند ........
چه قاصدی دارم ؟؟؟ 



دکتر شریعتی